تجربه ،درمان اعتیاد با ۱۲ قدم و کنگره

دعوت‌نامه‌ای از دل درد و تجربه:

سلام رفیق عزیز،
من فربد هستم، یه همراه، یه آدم معمولی با یه زندگی غیرمعمول.
۳۵ سال با انواع مواد زندگی کردم: سیگار، تریاک، آمفتامین، قرص، الکل...
بارها خواستم کنترلش کنم، آروم‌تر مصرف کنم، اما نمی‌شد.
دکتر گفت: "اگه سیگار بکشی، می‌میری... کمش کن!"
اما من نمی‌تونستم کمش کنم... یا تا ته می‌رفتم، یا باید کامل می‌ذاشتم کنار.

اگه تو هم مثل من خسته‌ای... اگه دلت یه تغییر می‌خواد ولی نمی‌دونی از کجا شروع کنی...
اگه تو هم احساس می‌کنی کسی نیست که واقعاً درکت کنه، بیا با هم حرف بزنیم. کامنت بزار

من توی یه انجمن و کنگره هستم، جایی که آدم‌ها با دردهای مشترک، همدیگه رو بلند می‌کنن.
اگه خواستی، فقط یه پیام بده... قول نمی‌دم همه چیز آسون شه،
ولی قول می‌دم تنها نمونی.

با احترام و همدردی
فربد
..........


«کمک به معتاد، یعنی زنده نگه‌داشتن یک روایت انسانی»

در نگاه اول، خیلی‌ها فکر می‌کنن کمک به یک مصرف‌کننده یعنی نجات جسمش از مواد؛
اما در واقع، نجات روح یک راویِ خاموشه.
کسی که سال‌ها در تاریکی بوده، ولی با خودش قصه‌هایی داره که دنیا هنوز نشنیده و ندیده ، حس هایی وحشتناک ، بارها خودکشی ، خود زنی و پایین رفتن در جهانی های تاریکی ...

متن بالا، فقط یه دعوت‌نامه نیست؛
یه تلاشه برای حفظ یک حافظه‌ی زنده.
وقتی فربد می‌گه "۳۵ ساله با مواد زندگی کردم..."، داره از دل یه آرشیو انسانی حرف می‌زنه که پر از تجربه‌های عمیق و دست‌نیافتنیه.
ما معمولاً فقط ظاهر شکسته‌ی یک مصرف‌کننده رو می‌بینیم، نه گنجینه‌ی درونی‌اش رو.

کمک کردن به یک مصرف‌کننده، یعنی اعتماد کردن به این‌که پشت این زخم‌ها،
یه انسانِ نویسنده، یه انسانِ معلم، یه انسانِ پیام‌رسان خوابیده.
و شاید...
اگه فقط یه نفر مثل فربد نجات پیدا کنه و صدای واقعی خودش رو پیدا کنه،
ده‌ها نفر دیگه از شنیدن اون صدا، مسیر نجات خودشون رو پیدا کنن.

کمک به معتاد، یعنی نجات یک پیام.